الاستقلال: يعتمد سكان غرينلاند على العالم الخارجي ، لكنهم يرون الأمل في الانفصال على أساس مواردهم الطبيعية والمستثمرين الأقوياء.

هروزا هو مخرج تشيكي / نرويجي وناقد سينمائي منتظم في العصر الجديد.
البريد الالكتروني: hruzam@gmail.com
تاريخ النشر: 2020-02-14
شوق الشتاء

شتورلا بيلسكوغ ، سيده تورستولم لارسن (الدنمارك ، النرويج ، جرينلاند)

I شوق الشتاء (جزيرة الأمل på dansk) følger vi tre personer på Grønland: unge Kirsten i fiskefabrikken, terapeuten Gideon og prosjektkoordinatoren Peter. Vi blir introdusert for byen Maniitsoq, et lite tettsted med 3000 innbyggere på vestkysten av غرينلاند يعاني من الانكماش الاقتصادي.

أعضاء مجلس الإدارة ستورلا بيلسكوج og سيد ت. لارسن لديهم فهم واضح لجرينلاند historie والوضع ، ولكن بدلا من ذلك å أقول اختاروا å أحلام لهم لنا من خلال الصور الجميلة التي تراقب الحالات. وقد تم اختيار الحوار مقتصد بعناية كبيرة. هنا فقط ما يجب أن يقال ، ولا شيء أكثر من ذلك.

لا يزال حلم أن تصبح دولة مستقلة بعيد المنال.

كان أسلوب الحياة في الغرب يستقطب الإنويت في غرينلاند في القرن التاسع عشر من خلال المسيحية. واضطر الناس البدو على تجذر. تم إفراغ المناطق المحيطة بمراكز البعثة من اللعبة واختفت قاعدة الأعمال. لقد أصبحت تعتمد اعتمادًا كليًا على واردات السلع والتجارة مع الدنمارك ، مما أدى إلى ضعف اقتصادي واعتماد لا يزال من المستحيل الانفصال عنه. نحن لا نخدم هذه القصة في الفيلم ، لكننا نرى عواقب الماضي المأساوي.

ملء يعطي استراحة

تعمل كيرستن في مصنع الأسماك ، وتتبع الكاميرا عملها الرتيب على سلاسل طويلة. بجانبها امرأة مسنة متعبة تعمل نفس الحركات ، ترتدي ملابس العمل نفسها. هذا كيرستن ومستقبلها.

يستمع الشباب إلى الراديو ويحلمون بحضور حفل Eminem ، لكن التذاكر الجوية بقيمة 1200 يورو باهظة. يبقى الحلم مجرد حلم لمعظم الناس. يقوم الآخرون بتعبئة الحقيبة والانتقال إلى Nuuk أو الدنمارك.

اشتراك نصف السنة 450 كرونة

كيرستن على وشك أن يصبح مثل والده ، الذي يشرب اللاوعي من وقت لآخر. تراكم الإحباط عبر أجيال عديدة. يكسر الدخان العمل ويوقف الرحلات إلى الحياة اليومية.

مدير الشوق الشتوي Sturla Pilskog و Sidse Torstholm Larsen
شوق الشتاء
Regissør Sturla Pilskog og Sidse Torstholm Larsen

Misbruk av rusmidler og alkohol er utbredt og leder til store lidelser og samfunnsproblemer. Alkoholrelaterte problemer er den største helseutfordringen i landet og medfører ikke bare redusert levetid, men forstyrrer også familierelasjoner i flere generasjoner.

Terapeuten Gideon har selv erfart mange år med destruktiv alkoholisme. Nå jobber han med kvinner og barn som lider av medavhengighet, et kjent fenomen blant pårørende av rusavhengige. Gjennom å observere Gideons terapitimer forstår vi at Grønland selv er pasifisert på lik linje med pasientene. Landet er som en alkoholikers partner – en som venter på en endring uten å være i stand til å gjøre noe selv. «Vi har arvet våre forfedres utfordringer. En endring kan komme, men vi vet ikke når», sier en eldre dame.

Rike naturressurser

Grønlands økonomi har først og fremst har vært basert på fiske og offentlige tilskudd fra الدنمارك. Etter at torskefisket forsvant, har de konsentrert seg om reker og kveite, men den økonomiske avhengigheten til Danmark vokser. Drømmen om å bli en selvstendig nasjon later fremdeles til å ligge langt unna.

Et lite håp ligger i Grønlands rike naturressurser, og kanskje kan det være nøkkelen til å gjøre landet økonomisk uavhengig. Problemet er at det koster milliarder av dollar å utvinne disse ressursene, penger Grønland ikke har, men det finnes andre mektige nasjoner som ønsker å investere.

«Hvis folk er glade og håpefulle om framtiden, da har vi ingenting mer å frykte.»

I 2006 jublet befolkningen; de hadde nettopp fått høre nyheten om at det amerikanske aluminiumsselskapet ALCOA ønsket å bygge ut et smelteverk og lovet å investere 5,8 milliarder dollar i nye arbeidsplasser. Det skulle ikke bare redde lokalsamfunnet, det skulle også gi Grønland en mulighet for fullstendig selvstendighet. Selskapet ALCOA valgte Peter til å være deres koordinator, og hans hovedoppgave er å holde den lokale befolkningen informert.

شوق الشتاء
Regissør Sturla Pilskog og Sidse Torstholm Larsen

Etter hvert som tiden går, vokser frykten. «Hva hvis aluminiumsfabrikken aldri kommer, hva gjør vi da?» spør folket. Peter sitter på sitt kontor og føler seg tydelig utilpass. Syv år har gått siden ALCOA ansatte ham, og her sitter han uten egentlig å kunne si noe, uten selv å vite hva som skjer eller kommer til å skje. Han har bare møtt representanter for selskapet to ganger i løpet av alle disse årene, «det går lang tid mellom hvert møte, og det kan føles litt nedslående», sier han.

En ånd av fellesskap

Terapeuten Gideon mener ALCOA-prosjektet har gjort folk passive og engstelige. «Om det er en avhengighet til en autoritet som du venter på svar fra, eller om det er en avhengighet til alkohol og gambling – det er de samme mekanismene som er i gang.» Ifølge Gideon har ventingen gjort lokalbefolkningen passiv, og det har ført til en dypere frustrasjon og selvmedlidenhet.

Når vi ser Gideons gode ansikt og selvsikkerhet, forstår vi at han har en av de viktigste rollene i dette samfunnet.

De unge kvinnene i hans terapigrupper gråter og ler. De venter ikke på en endring, de finner mot til å ta sine egne valg og oppdage sin egen verdi.

«Min største drøm for Grønland er å se befolkningen få tilbake en følelse av seg selv og med det en selvtillit», sier Gideon. «Da vil det kunne vekkes en ånd av fellesskap. Hvis folk er glade og håpefulle om framtiden, da har vi ingenting mer å frykte.»

شوق الشتاء يظهر على HUMAN internasjonale dokumentarfilmfestival.

ليه أوغسا: The Book of The Sea – Et usedvanlig og truet liv, om Yupik-inuittene


عزيزي القارئ. لديك الآن 1 مقالات مجانية تركت هذا الشهر. لا تتردد في رسم واحد اشتراكأو قم بتسجيل الدخول أدناه إذا كان لديك واحدة.



اترك تعليق

(نستخدم Akismet للحد من البريد المزعج.)