الغربي في عصرنا


من خلال التخلص من غبار نوع هوليوود القديم ، يرسم الغرب صورة ذات صلة وواقعية عن أوروبا اليوم.

هوسر ناقد سينمائي منتظم في العصر الجديد.
البريد الالكتروني: alekshuser@gmail.com
تاريخ النشر: 2018-04-05
الغربي
Regisør: فاليسكا جريسباخ
(ألمانيا / بلغاريا / النمسا)

مع فيلم روائي طويل Sehnsucht (شوق) ، الذي تم عرضه في Berlinalen في عام 2006 وفي مهرجان Tromsø السينمائي في العام التالي ، سلط الضوء على كاتب السيناريو والمخرج Valeska Grisebach كصوت جديد ومثير في الفيلم الألماني. صورت الدراما المنخفضة عاملاً شاباً للمعادن يعمل كمتطوع في فرقة الإطفاء المحلية في بلدة ألمانية صغيرة ، والأزمة الوجودية التي يمر بها بعد أن بدأ علاقة خارج نطاق الزواج مع نادل في بلدة مجاورة. مع وعيه الطبقي الوجداني وتصويره البيئي الأصيل ، تم زرع الفيلم بحزم في التقاليد الأوروبية للفيلم الواقعي الاجتماعي ، لكنه شعر وكأنه منعش ومختلف. ليس أقلها تسلسل النهاية الغريب ، حيث ناقشت مجموعة من الأطفال الإجراء الذي شهدناه للتو. بمعنى آخر ، نوع من "جوقة الأطفال اليونانية" ، والذي يعطي الانطباع بأن التاريخ في هذا الوقت قد أصبح أسطورة محلية تقريبًا.

سيستغرق الأمر أكثر من عشر سنوات قبل أن يصبح Grisebach جاهزًا أخيرًا لفيلم روائي جديد. الغربي كان العرض الأول في البرنامج الدولي "Un Certain Regard" خلال مهرجان كان العام الماضي.

أفلام غريبة ونوع. يدور هذا الفيلم حول مجموعة من العمال الألمان الذين سيقومون ببناء مصنع للطاقة الكهرومائية في البرية البلغارية على الحدود مع اليونان ، والصراعات التي تنشأ في مقابلة السكان المحليين في قرية قريبة.

I الغربي يواصل المدير نهجه الواقعي الاجتماعي ، بما في ذلك استخدام الجهات الفاعلة غير المهنية في الأدوار.

I الغربي تواصل المخرجة النهج الاجتماعي الواقعي الذي استخدمته Sehnsucht، بما في ذلك استخدام الجهات الفاعلة غير المهنية في الأدوار. لكن بالطبع ليس من قبيل الصدفة أن يحمل الفيلم نفس اسم أحد أنواع هوليود الكلاسيكية. عندما زارت المهرجان السينمائي هذا العام في ترومسو ، أخبرتها غريشباخ أنها هذه المرة كانت مستوحاة من الأفلام الغربية القديمة ، بالإضافة إلى رغبتها في أن تضفي طابعًا على الخوف من الغرباء.

Filmens hovedkarakter Meinhard (spilt av Meinhard Neumann) er en ordknapp noen-og-førti-åring med soldatbakgrunn fra blant annet Afghanistan, som inntar en resignert rolle overfor sine kollegaer. Etter at han kommer over en hest i skogen, blir Meinhard i konkret forstand den fremmede som rir inn i den bulgarske landsbyen – i hans tilfelle for å kjøpe sigaretter. Med dette oppnår han en viss kontakt med lokalbefolkningen, senere også av romantisk art. Dette til tross for at svært få av bulgarerne snakker tysk – og ingen av tyskerne snakker bulgarsk. Skepsisen blant landsbyboerne overfor de utenlandske arbeiderne er dessuten sterk, blant annet på grunn av et mislykket forsøk på flørting med en lokal jente fra arbeidslederens side.

اكتتاب 195 كرونة نرويجية

Klassiske elementer. Man skal ikke ha sett mange westernfilmer for å dra kjensel på flere av de nevnte komponentene i fortellingen. Meinhardt har en menge likhetstrekk med den klassiske westernhelten, slik vi eksempelvis har sett ham i John Waynes skikkelse: en mann av få ord og stor handlekraft, med mer forståelse for naturen og de innfødte – altså indianerne, som de ble kalt – enn andre hvite amerikanere. Og som følgelig hadde ett ben i hver av disse leirene, uten helt å høre hjemme i noen av dem.

Valeska Grisebach lar dessuten den bulgarske naturen spille en vesentlig rolle i filmen, ikke ulikt hvordan det amerikanske landskapet preget de gamle sjangerfilmene. De tidligste westernfilmene (som سرقة القطار العظيم fra 1903) utspilte seg mer eller mindre i sin samtid, men etter hvert gjenskapte sjangeren et mytisk Amerika, hvor den mektige naturen var et vesentlig element. Dypest sett diskuterer disse filmene en rekke motsetningsforhold ved samfunnet som vokste opp med tilegnelsen av det angivelig ville vesten – med natur versus sivilisasjon og individualisme versus kollektivisme som de mest fremtredende.

Filmen en er interessant studie av tradisjonell maskulinitet og mannlig gruppedynamikk blant annet fordi den er laget av en kvinne.

Fortelling om Europa. الغربي fremstår på sin side mer som en fortelling om det moderne Europa, med arbeidere som utøver sitt virke over landegrensene, og skepsisen dette kan vekke hos de lokale, samt trusselen om væpnede vakter og desperate flyktninger bak grensen til Hellas. Samtidig er filmen en studie av tradisjonell maskulinitet og mannlig gruppe-dynamikk, som ikke minst er interessant med tanke på at filmen er laget av en kvinne.

Slik de klassiske westernfilmene diskuterte problemstillinger uten nødvendigvis å formulere klare svar, byr heller ikke Grisebachs fortelling på så mange løsninger. Der klimakset i Sehnsucht inneholdt en minneverdig scene hvor den berusede hovedkarakteren gir seg hen til Robbie Williams’ شعور på et dansegulv, skal det både drikkes og danses i de siste minuttene av الغربي – før også den munner ut i en ambivalent og til dels åpen slutt. Noe annet hadde da også føltes banalt.

Grisebach tilhører samme miljø som Maren Ade, som står oppført blant filmens produsenter – mens Grisebach var manuskonsulent på Ades والدي طوني أردمان. على حد سواء الغربي og Sehnsucht er dessuten fotografert av Bernhard Keller, som filmet Ades forrige film Alle andre. Man kan se likheter i de to regissørenes forkjærlighet for nyanserte personskildringer, dempet humor og subtile vendepunkter. I tillegg handler både الغربي og توني اردمان om tyskere som utfører sitt arbeid i Øst-Europa – om enn i hver sin ende av det økonomiske hierarkiet.

Lekent og originalt. De klassiske sjangerelementene i الغربي hadde neppe vært like åpenbare om ikke tittelen fikk oss til å se etter dem. Men ved å børste støv av en til dels avdanket filmsjanger, har Grisebach igjen gitt et lekent og originalt tilskudd til den sosialrealistiske filmtradisjonen – som også har slitt med å fornye seg. Og der de gamle westernfilmene hadde sin klangbunn i paradokser og temaer dypt forankret i det amerikanske samfunnet, oppleves الغربي som en relevant og aktuell fortelling om vår tids Europa. Uten at problemstillingene de tar opp, nødvendigvis er så forskjellige.

الغربي vises som Månedens Film i april på landets cinemateker,
samt på Kunstnernes Hus Kino i Oslo og på Bølgen i Larvik.